Sondowanie i intubacja dróg łzowych

Za pomocą metalowej sondy udrażnia się zablokowaną drogę odpływu łez; w celu utrzymania drożności można pozostawić silikonową rurkę. Zabieg jest przede wszystkim wskazany u niemowląt z wrodzoną niedrożnością przewodu nosowo-łzowego oraz u wybranych dorosłych ze zwężeniem dróg łzowych.

Sondowanie i intubacja dróg łzowych to podstawowa interwencja chirurgiczna w niedrożności dróg odpływu łez oraz zabieg pierwszego wyboru w przypadku wrodzonej niedrożności przewodu nosowo-łzowego (CNLDO). CNLDO najczęściej wynika z błoniastej przeszkody (zastawka Hasnera) w dolnym odcinku przewodu nosowo-łzowego; w większości przypadków ustępuje samoistnie w ciągu 12 miesięcy. Gdy leczenie zachowawcze (masaż woreczka łzowego) nie przynosi efektu lub dolegliwości utrzymują się po 12-18 miesiącu życia, zaleca się sondowanie chirurgiczne. Podczas zabiegu używa się cienkiej sondy Bowmana, którą wprowadza się przez punkt łzowy, następnie przez kanalik łzowy i woreczek łzowy, a potem kieruje ku dołowi, aby przebić błonę zamykającą światło przewodu i wejść do jamy nosowej. Jeżeli niedrożność jest znaczna, kanał po sondowaniu pozostaje niestabilny albo u dorosłego występuje zwężenie dróg łzowych, dodatkowo zakłada się rurkę silikonową (np. Crawforda lub monokanalikularną) w celu utrzymania drożności światła przez 3-6 miesięcy przed planowym usunięciem. U dzieci zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym (indukcja wziewna; zwykle 5-15 minut), aby zapewnić bezruch i bezpieczeństwo. U starszych dzieci i dorosłych możliwe jest zastosowanie znieczulenia miejscowego powierzchniowego oraz nasiękowego. Szpitale dziecięce w miastach pierwszego rzędu i okulistyczne ośrodki klasy 3A podają skuteczność sondowania CNLDO na poziomie 90-95% u niemowląt w wieku 12-24 miesięcy.